 Zygmunt Ryznar

  ROK 3333

                Max i Mia, mieszkający na planecie  humoidów   zatęsknili za starą ojczyzną ziemią i postanowili ją odwiedzić. Pojazdy ich przeszły konieczny szlif regeneracyjny i ruszyli we dwoje. Towarzyszą im tylko drony dalekiego zasięgu. Dzieci pozostały w domu ze względów bezpieczeństwa, bo i tak nie mają żadnych wspomnień związanych z ziemią. U depozytariusza  pozostawiono na wszelki wypadek „testament”, zawierający konieczne wskazówki dla nich jak żyć bez rodziców.

                Nie będziemy opowiadać jak przebiegała podróż, gdyż poza monotonią i zmęczeniem wszystko toczyło się standardowo. Już wtedy jak M&M kiedyś opuszczali ziemię, występowało na niej szereg niepokojących zmian, takich ogromne pożary, nadmierne ocieplenie i związane z tym topnienie lodów na biegunach  i w Grenlandii, zanikanie prądów zatokowych (np. golfsztromu), intensywny smog, gwałtowne burze i powodzie, zaśmiecenie mórz i oceanów oraz nasilające się erupcje wulkanów.

  W grę wchodziły też czynniki pozaziemskie. Kosmos coraz bardziej oddziaływał na ziemię. Odczuwalne stały się skutki rozbłysków gamma pochodzących z obcych galaktyk. Te największe eksplozje energetyczne uwalniające w ciągu kilku sekund więcej energii niż słońce w ciągu całego swojego życia musiały decydująco zaważyć na wzroście ocieplenia i wyginięciu wielu gatunków flory i fauny. "Swoje trzy grosze"   też dołożyły  tzw. miękkie promienie gamma zlokalizowane w Drodze Mlecznej.

 W związku z ciągle zachodzącą zmianą orbity  księżyca zmieniła się długość dnia na  Ziemi. Wiele milionów lat temu długość dnia mogła mieć zaledwie 4.5 godziny. Teraz ta długość po upływie tysiąca lat zwiększyła się o 58 minut.

                 Znajdując się już w atmosferze ziemskiej, z dużej wysokości M&M zauważyli,  że kula ziemska pokryta była tylko dwoma rozległymi przestrzeniami wodnymi  rozdzielonymi wysokim wypiętrzeniem skalnym powstałym zapewne od gwałtownego zderzenia płyt tektonicznych i   wypływu lawy. Kontynenty  zostały zminimalizowane z powodu  podniesienia się poziomu wody o 7 m przez 10 stuleci, a małe wyspy całkowicie  zalane. Kiedyś - 3 miliardy lat wstecz - poziom oceanów był prawdopodobnie rekordowo wysoki (około 30 metrów więcej), lecz co milion lat tracił  kilka cm wody, co sprzyjało pojawianiu się kontynentów. W czasach nowożytnych z powodu topnienia arktycznych lodów nastąpiło odwrócenie trendu. Wzrost temperatury powietrza do 55 st. C doprowadził do  zwiększenia parowania wody, co nieco hamowało  jej przyrost na lądzie. Gwałtowne pożary i wycinanie spowodowały takie zmniejszenia lasów, że nie było sposobu na zatrzymywanie wilgoci, zaś znikanie lodowych połaci arktyki  oznaczało zanik dopływu, co w efekcie  oznaczało wysychanie zasobów wodnych¹.

                Ze Stanów Zjednoczonych bardzo widoczne były  Góry Skaliste i wyżyna Kolorado z krainą kanionów. Wybuch potężnego wulkanu w Yellowstone nie tylko wysuszył  tamtejsze jezioro i rozlewiska, lecz pokrył lawą i popiołem prawie cały pozostały teren (za wyjątkiem części Alaski oraz niektórych stanów)  łącznie z Kanadą. Powtórzyło się więc to samo wydarzenie co 50 milionów lat temu. Z tym, że wtedy teren ten jeszcze nie był głównym obszarem zamieszkania bizonów i wielu innych unikalnych zwierząt, a więc straty biologiczne były wówczas może żadne (nie licząc ewentualnych pradinozaurów). Przed "powodzią popiołu" uchronił się  niezależny stan Texana (powstały z połączenia Texasu, Arizony, Nowego Meksyku i Luizjany), który słynąc z wysoce zaawansowanej technologii high-tech, stworzył nad sobą olbrzymi parasol ochronny w postaci szczelnej bardzo nisko zawieszonej chmury.   

                 Kontynent afrykański też nie został oszczędzony. Widniały na nim jedynie szczątki śniegu Kilimandżaro  i rozległe pustynie. Nil wysechł, a więc nie było upraw na żyznych rozlewiskach delty. Głód i liczne samodyfikujące się wirusy pokonały mieszkańców.  Morze Czerwone stało się stałym złożem solnym  i  istnienie kanału Sueskiego nie miało sensu, tym bardziej że wybuch uśpionego od dawna wulkanu na Gibraltarze zamknął cieśninę, uniemożliwiając wpłynięcie do (i wypłynięcie od) morza Śródziemnego,

                W Europie zaszło wiele różnych zjawisk, ale na szczęście w strefie umiarkowanej nie było wielu kataklizmów. Z ciekawostek można wymienić zjawisko znikania ciepłych stref klimatycznych na północy Europy związanych z golfstromem (np. w szkockim regionie Iverness w zimie już nie było kwitnących kwiatów i obfitego ptactwa morskiego). Z bliższych spraw można wspomnieć o Bałtyku, zamienionym  przez kraje przybrzeżne na rezerwuar opakowań plastikowych  i  magazyn odpadów z elektrowni jądrowych, wskutek czego zniknęły całkowicie ryby.

 Zmieniła się mapa polityczna Europy. Powstały takie niezależne państwa jak Szkocja, Republika Basków, Katalonia,  zaś państwa bałkańskie połączyły się znowu w obliczu zagrożenia ze strony Turcji. Unia Europejska przestała istnieć z powodu gigantycznych kosztów administracyjnych  oraz takiego wyrównania ekonomicznego, że hojne fundusze  europejskie stały się niepotrzebne.

 Życie Europejczyków zmieniło się znacznie. W miastach w ogóle nie było tak kiedyś popularnych osiedli mieszkaniowych, tylko las wieżowców - wybudowanych nadmiarowo w okresie prosperity - zamieniających się stopniowo w szkieletowe  pustostany - z powodu ubywania mieszkańców,  zużycia technicznego i braku konserwacji. Zapanował dyktat wygodnictwa. Ustały wszelkie działania prospołeczne. Nie było chęci do współpracy. Każdemu wystarczał  zasadzie tylko on sam (plus komputery i gadżety elektroniczne). Terenów po trzęsieniu ziemi nikt nie odbudowywał. Pustych terenów nie brakowało a w razie czego  można było usadawiać osiedla na wodzie. Stały one na niezatapialnym betonie bąbelkowym sformowanym w kształcie łodzi i niegroźne im były powodzie, tsunami oraz stale podnoszący się poziom oceanów. Zaletą była też możliwość łatwego przemieszczania się,

                Zniknęły ulice. Ruch transportowy odbywał się wyłącznie drogą powietrzną za pomocą transportowych dronów zasilanych energią kosmiczną. Ich wirtualne ulice nie wymagały pracochłonnej i kosztownej budowy, tylko  odpowiedniej nawigacji przestrzennej. A miejsca w przestrzeni nie brakowało. Zdrowy rozsądek tutaj więc wreszcie przemówił i korki samochodowe zostały zlikwidowane. Ale szalonych kierowców jak zwykle nie brakowało i karetki miały zajęcie.

                Sklepy i spacery zakupowe po hipermarketach nie miały sensu, bo sprzedaż stacjonarna  prawie zanikła. Zakupy realizowano głównie przez internet i dostarczano dronami  na dachy i balkony. Płatności realizowano wirtualnymi walutami.

 Jedynym "dėja vu" były miniosiedla o zachowanym wyglądzie z dawnych czasów zamieszkałe przez hibernatów, obudzonych ze stanu hibernacji po kilkuset latach.Zwykle byli to ludzie bardzo bogaci, których stać było na wieloletnią konserwację siedzib a czasem wybitni wynalazcy i intelektualiści, których zhibernowano  za zasługi dla narodu. Połączenie pieniądza i wiedzy zaskutkowało  wysokim standardem życia zbliżonym do poziomu u szejków w Dubaju w Zjednoczonych Emiratach Arabskich.

                                Max osobiście był ciekaw jak wygląda Kraków, z którym związany był od dzieciństwa. Wiadomo, że natura nie znosi wymuszonych zmian i wraca do stanu poprzedniego, jednakże z wyjątkami wynikającymi z błędów generowania czasu historycznego wskutek czego dochodziło  do wymieszania przeszłości z przyszłością.

                Miasto miało w wielu miejscach wygląd zbliżony do tego z X-XI wieku. Trzęsienie ziemi w górach u źródeł Wisły spowodowało   wylew podziemnych jezior i rzeka wróciła na stare koryta  – otoczyła Zamek Wawelski i płynęła też przez Grzegórzki ulicą Dietla oraz główną arterią czyli Alejami Trzech Wieszczy.   W Bronowicach obok Rydlówki pojawił się staw  podobny do tego z XIX wieku. Ulicą Zielony most płynęła rzeka, której korytem był potem trakt prowadzący aż do ulicy Karmelickiej czyli łączący się z nurtem  na Alejach.  Bronowickie orszaki weselne podążały prawie do Rynku Głównego nie na furmankach, lecz w łodziach. Kraków stawał się jakby Wenecją. Jeśli ktoś chciał dotrzeć bezpośrednio na Rynek Główny to korzystał z pełniącej funkcje metra kolei nadziemnej z Bronowic do Nowej Huty. O dziwo ostały się kopce krakowskie! (Kościuszki, Piłsudskiego i Wandy) oraz most zakochanych obwieszony kłódkami, oznaczającymi związek nie do rozerwania..

                Nie było już 168 kościołów, tylko ostał się jeden katedralny na Wawelu  do odprawiania ważnych uroczystości, przy czym w razie potrzeby   odbywały się one na obszernym dziedzińcu zamkowym. Każdy nosił (jeśli  chciał) Boga w sobie i z nim się bezpośrednio komunikował medytacyjnie oraz spowiadał bez spowiedników...

 Rynek krakowski wrócił do stanu z XIII wieku, prawie takiego jak pokazywano w XXI  wieku w  multimedialnym muzeum podziemnym . Był zabudowany   ciągiem małych kramów wzniesionych  przez Bolesława Wstydliwego, a więc brakowało późniejszego wspaniałego budynku (z maszkaronami na attyce), którego budowę rozpoczął  Kazimierz Wielki.

                Ludzie jednak byli jak z innej planety - bardzo wysocy o wzroście 230-250 cm, zgodnie z danymi statystycznymi, że każde sto lat dodawało 7-10 cm. Wysocy ale pochyleni, gdyż kręgosłupy nie wytrzymywały ciężaru i siedzącego trybu życia. Tak jakby człowiek wracał do trybu czworonożnego ! Ciężar  ciał był znaczny, ponieważ długo żyli i z biegiem lat nasycono je mechaniką naprawczą (sztuczne stawy, serca, nerki itp.) sterowaną elektronicznie  .

                To już były hybrydy - roboty biologiczne,  których mózgi miały bezpośrednie sprzężenie z wbudowaną pamięcią elektroniczną, a kończyny  reperowano nie operacjami chirurgicznymi lecz dostawą części zamiennych.

                Cechą charakterystyczną tej populacji był całkowity brak osobników niewidomych. Postęp w neuroprotetyce po roku 2050 był tak znaczny, że nie było problemu z instalacją nanoelektrod dla utworzenia strumienia kilku milionów micronici nerwowych łączących mózg z siatkówką oka  biologicznego lub z całkowicie „sztucznym” okiem elektronicznym (w przypadku osobników niewidomych od urodzenia). Opracowanie tej pełnej neuroprotezy rozpoczęto w USA w 2021 roku i kosztowało to kilka miliardów dolarów. Spectrum widzenia zostało rozszerzone  o podczerwień. Ta technologia została zastosowana też dla  humoidów. Widzą więc więcej niż ludzie.

                Realizowano  marzenia neuroinżynierii biologicznej, pracującej nad impulsami mózgu już od lat 20-tych XX wieku. Postęp w tym zakresie nie był tak szybki jak się spodziewano. Na początku  lat  70-tych  XX  wieku  eksperci  Rand  Corp. twierdzili,  że  do  1990  roku  nastąpi bezpośrednie podłączenie komputera do mózgu, zaś jeszcze do roku 2000 powstanie możliwość uczenia  się  poprzez  bezpośrednie utrwalania  informacji  komputerowych  w  komórkach mózgowych.

                Nie zdawano sobie wówczas sprawy ze złożoności mózgu. Szacowano, iż zawiera on 8-10 miliardów neuronów, a tymczasem okazało się po roku 2010 że może być ich nawet 100 miliardów! (średnia 86 - nie każdy posiada ich tyle samo). Wtedy dopiero poznawano biologiczne  sieci  neuronowe,  a  przecież  tylko  od  zrozumienia  mechanizmów  ich  działania  i szczegółowej  struktury siatki synapsowych połączeń można  było zacząć myśleć o realizacji  ambitnych planów.

                Pojawienie się szybkich i pojemnych pamięciowo komputerów radykalnie przyśpieszyło te prace, doprowadziło do wykrycia i zmapowania wielu  sieci neuronowych w mózgu  (w 2020 roku znano dokładnie tylko  10  z  nich)  oraz  zbudowania inteligentnych  łączy  BCI  (Brain  Computer  Interface) wyposażonych w samouczące się sieci adaptacyjne o zmiennej strukturze  (30%  komórek  obumiera ale  i  odnawia  się) zharmonizowane z sieciami biologicznymi mózgu. Pomysł Rand Corp. stał się możliwy do realizacji dopiero w roku 2099.  

 Pełny obraz kontynentu europejskiego jest trudny do uchwycenia. Przykładowo, zbudowano kiedyś wiele elektrowni atomowych, które spełniały swoje role zarówno energetyczne jak i niszczące (w przypadkach awarii). Teraz zabrakło części zamiennych (z powodu wojny patentowej pomiędzy producentami), środków i chęci do utylizacji wypalonych reaktorów atomowych. Na niektórych terenach poelektrownianych krajobraz „jak po bitwie biochemicznej” – dużo ofiar mało żywych.  Wielu zmarło z napromieniowania, zarazy  albo zmian klimatu spowodowanych wybuchami  na słońcu.

                Zawsze istniały elity i masy. Wielu najbogatszych wyprowadziło się z wieżowcowych apartamentów i przebywa na zbawiennym pobliskim księżycu oraz na planecie Mars. Od czasu do czasu przemykają międzyplanetarne  pojazdy komunikacyjne pomiędzy nimi. Unikają one ziemi jak zarazy i  dosłownie mają rację! Bogaci płacą „miliony” za przeprowadzki  z dobytkiem, zaś autostopowicze międzyplanetarni z małymi plecakami  wydają „grosze” ale po przejściu inspekcji antyterrorystycznej i mając niewyczerpany limit prawie darmowych przejazdów.

  ...czas leci ….zobaczymy co będzie za następne 3333 lat….

¹ Podobno całkowite wyparowanie wody na ziemi nastąpi za 100 ml lat.